Івянец і Івянецкае графства

Аўторак, 21.08.2018, 06:56

Вітаю Вас Гость | RSS | Галоўная | | Рэгістрацыя | Уваход

Главная » Гісторыя
Выява выкарыстана ў якасці ілюстрацыі. Фота з сайта psl.by

Аўтар артыкула: Сяргей ПАПЛАЎСКІ, г. п. Івянец.

 Мая бабуля Стася родам з вёскі Баравікі. Нарадзілася яна перад самай вайной.

Вёска Баравікі знаходзіцца на шляху з Рубяжэвічаў у Івянец. Па брукаванцы немцы часта гналі яўрэяў у гета, якое знаходзілася ў Івянцы. Мясцовыя жыхары стараліся даць няшчасным ежы, якія-небудзь рэчы. Сярод зняволеных былі і хворыя. Відаць, там і заразіўся мой прадзед тыфам, і ўся сям’я разам з ім захварэла. Дзеці выжылі, а іх бацькі не стала. Пахавалі яго чужыя людзі, бо ў хаце ўсе былі хворыя, не маглі правесці ў апошні шлях. Пакуль дзеці падраслі, дык і магілка згубілася. Бабуля мая ўсё жыццё шкадавала, што не ведае, дзе пахаваны яе тата. Няма куды прыйсці ды пакланіцца. А яму было ўсяго толькі 28 гадоў…

Добра, што па-суседску жыла сям’я роднай бабулінай цёткі Марылі. Дапамагалі сіротам і хлебам, і ніўку апрацаваць, таму што мелі каня. Але і ў гэту хату прыйшла бяда. Мужа цёткі Марылі партызаны папрасілі дапамагчы штосьці перавезці на кані. Мужчына згадзіўся. Але нехта данёс немцам. П ... Чытаць далей »

Категория: Гісторыя | Просмотров: 656 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 14.05.2014 | Комментарии (0)

Выява выкарыстана ў якасці ілюстрацыі. Фота з сайта psl.by

Аўтар артыкула: Міхаіл СПІРЫДОВІЧ, г. п. Івянец.

Кожны горад, пасёлак ці нават невялічкая вёсачка маюць сваю адметнасць, непараўнальнасць і гэтым запамінаюцца. Гарады – найперш архітэктурай будынкаў, пасёлкі і вёскі – хатамі, сялянскім побытам. Усе яны, як жывы арганізм, з гадамі мяняюць сваё аблічча. Але ж з узростам не старэюць, наадварот, становяцца прыгажэйшымі, прывабнымі, увачавідкі маладзеюць. У іх ёсць свае артэрыі, свае сасуды, якія сілкуюць арганізм новымі жыццяздольнымі клетачкамі: гэта вуліцы, яны час ад часу абнаўляюцца, забудоўваюцца новымі дамамі, упрыгожваюцца паркамі і скверамі. Вуліцы дапамагаюць людзям знайсці адзін аднаго, знайсці патрэбны дом, кватэру.

Кожны адрас чалавека пачынаецца з вуліцы. Апошнім часам у Івянцы з’явілася шмат новых, гісторыя якіх толькі пачынаецца. А ёсць вуліца, якая “пазірае” ў шасцівяковую гісторыю пасёлка. Аб гэтым можна меркаваць па яе накірунку – з поўдня на поўнач. Яна – частка старажытнейшага шляху: Койданава-Рубяжэвічы-Івянец-Ракаў. Можна толькі здагадвацца, што бачыла за сваё жыццё ... Чытаць далей »

Категория: Гісторыя | Просмотров: 824 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 09.05.2014 | Комментарии (0)

Из истории деревни Петрово. Автор фото: Леонид БенедиктовичПо историческим меркам, деревня Петрово имеет совсем небольшой возраст, всего-то около двухсот лет. Основателем Петрово был Юзеф Плевако, который назвал фольварок (существовал до 1939 года) в честь своего младшего сына Петра. В первой половине XIX века в Петрово насчитывалось 15 домов, в фольварке занимались разведением скота и коней. После смерти Юзефа Плевако в 1834 году фольварок Петрово, а вместе с ним и фольварок Москалевщина, по наследству достались его сыну Петру Плевако. Петр был хозяином Петрово недолго. В начале 1840-х годов он подарил фольварок своей родной сестре Юзефе Гациской (до замужества Плевако), а сам переехал в фольварок Москалевщина (теперь деревня Родники). У Юзефы в браке с Александром Гациским родилось трое детей, две дочки (умерли в детском возрасте) и один сын Бронислав. Надгробный памятник Юзефе Гациской на кладбище в Ивенце. Автор фото: Марьян Плевако ... Чытаць далей »

Категория: Гісторыя | Просмотров: 1069 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 05.04.2014 | Комментарии (4)

Руіны вадзянога млына ў вёсцы Пералясанка. Аўтар фота: Алёна Арлоўская

З кнігі “Млын жыцця”, краязнаўца Генадзя РАВІНСКАГА

Шмат стагоддзяў назад людзі ў нашым краі навучыліся ператвараць кінетычную энергію вады ў механічную работу. Селячыся на берагах рэк, нашы продкі будавалі млыны, у якіх малолі зерне, рззалі дошкі, валілі сукно. Адносна раўнінная мясцовасць Валожыншчыны і суседніх з ім раёнаў не садзейнічала выкарыстанню энергіі ветру; ветраных млыноў было вельмі мала, затое вадзяных ставілі многа, асабліва на Іслачы і яе буйнейшым прытоку – рэчцы Волме. У нарысе і пойдзе размова пра вадзяныя млыны ў басейне Іслачы.

Гэта маляўнічая рэчка ў сваім верхнім і сярэднім цячэнні праразае Мінскае ўзвышша. Таму Іслач і яе прытокі хуткаплынныя, бурна разліваюцца ў час паводкі і падчас працяглых дажджоў, што садзейнічала будаўніцтву млыноў нават на ручаях, дзе рабіліся вялікія вадасховішчы, будаваліся добрыя плаціны і эканомна расходвалася вада.

Турбіны ў мінулым стагоддзі часта выкарыстоўваліся драўляныя, лопасцевыя, з невысокім каэфіцыентам карыснага дзеяння. У першай жа палове ХХ ... Чытаць далей »

Категория: Гісторыя | Просмотров: 972 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 26.03.2014 | Комментарии (0)

Мемориал на месте расстрельного рва в урочище Пищуги. Автор фото: Vadim AkopyanИвенецкое гетто (10 ноября 1941 — 9 июня 1942) — еврейское гетто, место принудительного переселения евреев города Ивенец Минской области в процессе преследования и уничтожения евреев во время оккупации территории Белоруссии войсками нацистской Германии в период Второй мировой войны.

Оккупация Ивенца и создание гетто

Немцы оккупировали Ивенец на протяжении 3-х лет — с 25 июня 1941 года до 6 июля 1944 года. Многие евреи не хотели ни своевременно эвакуироваться, ни уходить затем в лес, потому что помнили по Первой мировой войне, что немцы вели себя без особой жестокости.

Уже летом 1941 года немцы, с целью контроля за выполнением своих приказов и организации принудительных работ, заставили евреев Ивенца организовать юденрат. Под страхом смерти евреям было приказано нашить на одежду шестиконечные звезды.

Местные полицаи постоянно избивали и грабили евреев. Их заставляли выполнять грязные и тяжелые работы, используя как ... Чытаць далей »
Категория: Гісторыя | Просмотров: 1078 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 24.03.2014 | Комментарии (0)

Деревня Покути на польской карте 1938 годаПочти в каждой деревне Воложинского района остались кровавые следы Второй мировой войны. Были убиты и замучены сотни жителей района. К сожалению, не обошла стороной это беда и семью Трацевских из деревни Покути.

Семья Адама и Виктории Трацевских была большая, у них родилось как минимум 10 детей из них 6 сыновей: Антон, Бронислав, Вацлав, Винцент, Оттон, Франтишек. Местные жители эту семью называли "хуторяне", так как дом, в котором они жили, находился не в самой деревне, а немного в стороне, возле леса. Когда началась война, уже взрослые сыновья пошли в партизаны. В 1943 году фашисты проводили крупномасштабную антипартизанскую карательную операцию "Герман", которая продолжалась с июля по октябрь. Кто-то сообщил нацистам, что семья Трацевских связана с партизанами. Тут же в Покути была направлена группа из четырех карателей (два немца и два белорусских полицая). Фашисты, окружив дом Трацевских, ворвались в него, схватили находящихся там Антона и Вацлава. Вывел ... Чытаць далей »

Категория: Гісторыя | Просмотров: 1212 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 13.03.2014 | Комментарии (0)

Малюнак скарыстаны ў якасці ілюстрацыі. Фота з сайта nibler.ru

З кнігі "Млын жыцця”, краязнаўца Генадзя РАВІНСКАГА

Памяці сям’і Ждановічаў з вёскі Пілюжына Івянецкага сельсавета.

Карнікі ішлі ланцугом. З закасанымі рукавамі, з аўтаматамі напагатове, з лютасцю ў вачах яны прачэсвалі густы хмызняк на ўскраіне векавой пушчы. Пасярод вялікай паляны палала сялянская хата. Чорны дым падымаўся клубамі ўверх. У ахопленым полымем хляве ў роспачы ржаў конь, надрыўна рыкала карова… Свяціла ліпеньскае сонца, цвілі лугавыя кветкі, руплівыя пчолы неслі ў вуллі сваю неацэнную ношу… ды падалі мёртвымі ў полымі пажару.

Не бачылі карнікі прыгажосці, пачварамі ўварваліся яны ў ціхі пушчанскі куток. Яны прагнулі забіваць. Прырода ж прагнула жыць. Вельмі хацела жыць і русавалосая, сінявокая жанчына, маці чатырох дзяцей. Трое старэйшых хаваліся разам з мужам. Яна ж з дзесяцімесячным Ясікам, які сваім плачам мог выдаць усю сям’ю, затаілася асобна, пад густой нізкарослай ялінай, сярод папараці, прыкрыўшыся травой і лапкамі.

Марудна цягнуцца хвілі ... Чытаць далей »

Категория: Гісторыя | Просмотров: 968 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 06.03.2014 | Комментарии (0)

Міхал Клеафас Агінскі. Здымак з сайта jivebelarus.netМіхал Клеафас Агінскі - дыпламат, кампазітар, аўтар знакамітага палянэзу «Разьвітаньне з Радзімай».

Агінскі прыязджаў у Івянец у 1794 годзе, калі удзельнічаў у паўстанні пад кіраўніцтвам Тадэвуша Касцюшкі. Падчас паўстання Агінскі быў шэфам егерскага корпуса і камандуючым вальнымі войскамі.

15 чэрвеня 1794 года ў Івянцы Міхал Клеафас Агінскі звярнуўся з універсалам да жыхароў Мінскага ваяводства з наступнымі словамі:

Жыхары, якія нарадзіліся ў адной айчыне, але якія вымагальніцкім чынам суседніх дзяржаваў з чэрава маці сваёй вырваны, скіньце з сябе ганебнае гэтае ярмо, якое вас з непадуладных палякаў робіць няшчаснымі нявольнікамі тырана, вазьміце ў рукі вашыя зброю, якою продкі вашыя так умела маглі ўтаймоўваць ворагаў айчыны, далучайцеся з вашымі сіламі да сілаў вашых братоў, як і добрыя сэрцы вашыя сапраўды з імі злучаныя. Хай засаромеецца ад адзінай і згоднай сілы подлы тыран, штоперад вамі фанабэрыцца, які лічыць, што, прыгн ... Чытаць далей »

Категория: Гісторыя | Просмотров: 877 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 01.03.2014 | Комментарии (0)

Род Плевако – владельцы имения МоскалевщинаРод Плевако жил в окрестностях Москалевщины (теперь деревня Родники) ещё в XVI веке - владея имением Малые Кривичи. С 1719 года они были собственниками имения Падневичи и Киевец. В дальнейшем Плевако владели местечком Ивенец (4 км от Москалевщины), а также имениями – Боровиковщина, Дьяковщина, Родевщина, Сивица.

Первым из Рода Плевако хозяином Москалевщины, начиная с 1810 года, был Юзеф Плевако. Кроме Москалевщины Юзефу принадлежали имения Боровиковщина, Петрово и Родевщина. После смерти Юзефа в 1834 году, Москалевщину унаследовал его сын Петр Плевако.

Петр Плевако в 1837 году женился на Мелании Неморшанской из Лошицы. В браке у них родились три дочки: Алина, Эльжбета, Софья. Памятник Петру ПлевакоВ дальнейшем дочки вышли замуж: старшая Алина за Яна Тукало, средняя Эльжбета за будущего генерал-лейтенанта Русской армии, известного геодезиста и картографа Эдварда Коверского, младшая Софья за офицера Черноморского флота в Крымской войне, будущего контр-ад ... Чытаць далей »
Категория: Гісторыя | Просмотров: 1520 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 24.02.2014 | Комментарии (0)

Францысканскі знак на фасадзе базілікі Санта-Кроче (Фларэнцыя). Фота з сайта http://ru.wikipedia.org/wiki/Францысканцы Аб тым, што манахі-францысканцы былі ўладальнікамі вёскі Пакуці на працягу 128 гадоў (1704 – 1832), напісана вельмі мала. У гэтым артыкуле я паспрабую папоўніць гэты прабел.

Пачалося ўсё 27 студзеня 1702 года, калі па запрашэнні менскага стольніка Тэадора Ваньковіча гэты каталіцкі ордэн з'явіўся ў мястэчку Івянец (5 км ад Пакуцей). Тэадор ахвяраваў манахам надзел зямлі і буйную суму грошай, а таксама фальварак Пакуці.

Карыстацца фальваркам Пакуці манахі пачалі 19 лістапада 1704 года, калі ўступіў у сілу дакумент перадаўшы францысканцам права валодання фальваркам. Пры манахах-францысканцах у Пакуцкім фальварку займаліся ў асноўным сельскай гаспадаркай: выгадоўвалі лён і зерневыя культуры, разводзілі кароў, курэй, свінняў і авечак. Дзейнічала пякарня, карчма і дзве вадзяныя млыны. Для патрэб жыхароў на могілках была пабудаваная (не пазней 1830 ... Чытаць далей »
Категория: Гісторыя | Просмотров: 983 | Добавил: ivenec_eu | Дата: 22.02.2014 | Комментарии (0)

« 1 2 3 4 5 »

Падзяліцца

Спадабаўся сайт? Распавядзіце сябрам!

Спампаваць

Часопіс "Dziedzictwo Kresowe" № 10 (VI.2017)

Спампаваць бясплатна часопіс Dziedzictwo Kresowe
Спампаваць у PDF фармаце


Часопіс “Спадчына Крэсаў” № 6 (VI.2015, рэд. VII.2017)

Спампаваць бясплатна часопіс Спадчына Крэсаў
Спампаваць у PDF фармаце

Падтрымка

Сайт ivenec.eu працуе пры падтрымцы

Герб Роду Плевакаў
Таварыства Роду Плевакаў

Пошук

Статыстыка

Статыстыка сайта ivenec.eu

Анлайн усяго: 3
Гасцей: 3
Карыстачоў: 0